Tożsamość i stan po zakończeniu pracy skanera

Skaner może zakończyć akwizycję, choć badanie jako zdarzenie w systemach informacyjnych nadal pozostaje nieukończone. Zlecenie może znajdować się w jednym systemie, pozyskane obiekty w drugim, interpretacja w trzecim, a wynik kliniczny w czwartym. Dlatego użytecznym pierwszym modelem nie jest schemat połączeń, lecz zbiór funkcji, które muszą uzgodnić to samo badanie.

Funkcje, nie stały schemat połączeń

Urządzenie obrazujące wytwarza z akwizycji obiekty DICOM. PACS zwykle przechowuje, wyszukuje, dystrybuuje i prezentuje te obiekty za pomocą przeglądarki. Archiwum neutralne wobec dostawcy może pełnić rolę archiwum o dłuższym okresie przechowywania lub obejmującego systemy wielu dostawców, choć nie każde wdrożenie ma oddzielne VNA. System informacji radiologicznej koordynuje planowanie, listy robocze, raportowanie i status. Elektroniczna dokumentacja medyczna zapewnia szerszy kontekst kliniczny, w którym można wykorzystać opis badania obrazowego albo dyskretny pomiar. Usługa AI lub analizy ilościowej pobiera obiekty źródłowe i może wytwarzać segmentacje, pomiary lub ustalenia.

Opisy te nazywają zadania, a nie obowiązkowe produkty. Funkcje PACS i VNA mogą być połączone, RIS może być ściśle zintegrowany z EHR, a usługa AI może znajdować się wewnątrz lub na zewnątrz granicy archiwum. Praktyczne pytanie zawsze brzmi: który komponent wykonuje każdą funkcję, jakie informacje przechowuje i skąd kolejny komponent wie, że obsługuje to samo badanie?

Tożsamość nie jest stanem przepływu pracy

Rozróżnienie staje się konkretne, gdy śledzimy badanie od zlecenia do wyniku. Zlecenie ustanawia żądaną procedurę i zwykle niesie numer akcesyjny. Lista robocza urządzenia przekazuje urządzeniu obrazującemu zaplanowane informacje o pacjencie i procedurze. Pozyskane obiekty zawierają następnie identyfikatory pacjenta i badania, w tym identyfikatory DICOM UID rozróżniające badanie, jego serie i poszczególne instancje. Komunikat o wykonanej procedurze może przekazać, co rzeczywiście zrobiono. Archiwum, opis i dokumentacja kliniczna nadal muszą uzgodnić te elementy w jeden przepływ pracy.

Nazwy w tym łańcuchu łatwo pomylić, dlatego poniższą listę należy traktować jako model myślowy, a nie pełny opis każdego wdrożenia:

• PatientID identyfikuje pacjenta w odpowiedniej domenie wydającej identyfikator.
• AccessionNumber identyfikuje kontekst zlecenia lub procedury używany przez przepływ pracy danej instytucji.
• StudyInstanceUID identyfikuje badanie DICOM.
• SeriesInstanceUID identyfikuje serię w tym badaniu.
• SOPInstanceUID identyfikuje pojedynczy zapisany obiekt.

Identyfikatory pełnią różne funkcje. UID może ustalić, do którego obiektu DICOM prowadzi odwołanie, ale nie dowodzi, że obiekt powiązano z zamierzonym zleceniem. Z kolei numer akcesyjny może połączyć żądanie w przepływie pracy z procedurą, nie będąc tożsamością każdego obiektu wytworzonego przez tę procedurę. Stan przepływu pracy również jest odrębny od obu tych pojęć: zlecone, zaplanowane, pozyskane, wykonane, zapisane, odczytane, opisane i zarejestrowane to działania lub stany, które mogą być reprezentowane w różnych systemach. Żadna pojedyncza wartość nie jest całą maszyną stanów.

Poniższa ilustracja stanowi zwarty model dydaktyczny tego rozproszenia. Nie jest twierdzeniem, że każda placówka ma osiem oddzielnych produktów ani że każde przekazanie wykorzystuje jeden uniwersalny protokół.

Spójność jest utrzymywana przez interakcje usług i obsługę identyfikatorów, a nie gwarantowana przez istnienie poprawnych pikseli. Nieaktualny wiersz listy roboczej, skopiowana wartość albo zduplikowane badanie mogą pozostawić technicznie poprawny obiekt przypisany do niewłaściwego kontekstu przepływu pracy. W tym warunkowym trybie awarii wszystkie kontrole jakości obrazu mogą przejść pomyślnie, ponieważ sam obraz nie jest uszkodzony. Błąd polega na tym, że system każe obrazowi odpowiadać na niewłaściwe pytanie kliniczne albo ma umieścić jego opis w niewłaściwej dokumentacji. Pomiar pochodny dziedziczy tożsamość w przepływie pracy badania źródłowego, które otrzymał; sama dokładność liczbowa nie pozwala mu naprawić błędnego powiązania.

Przekraczanie granicy podsystemu obrazowania

DICOM jest słownictwem obiektów używanym przez systemy obrazowania, lecz badanie uczestniczy również w szerszej tkance informacyjnej szpitala. Komunikaty HL7 v2 pozostają ważne w wielu integracjach, natomiast FHIR zapewnia ustrukturyzowany model zasobów dla szeregu klinicznych przepływów pracy i wyników. Użytecznym pomostem pojęciowym jest myślenie o żądaniu jako ServiceRequest, o zawartości badania DICOM jako ImagingStudy, o interpretacji jako DiagnosticReport, a o pojedynczym ustaleniu lub pomiarze jako Observation.

Pomost ten jest celowo tylko modelem myślowym. Zasoby te nie tworzą tabeli odwzorowania jeden do jednego dla DICOM ani HL7 v2. Zarówno DICOM Structured Report, jak i FHIR Observation mogą przenosić pomiary, zachowując odmienne struktury i relacje, a rzeczywista integracja postępuje zgodnie z właściwymi profilami i wskazówkami implementacyjnymi. Trwałym elementem jest powiązanie: zlecenie musi być związane z wykonanym badaniem, opis z badaniem, a dyskretny pomiar z wynikiem, który nadaje mu znaczenie. Wartość pozostająca wyłącznie w niepowiązanym obiekcie lub interfejsie, którego nie czyta żaden klinicysta, nie ukończyła przepływu pracy.

W tym miejscu mieści się również usługa AI. Może zostać uruchomiona przez regułę trasowania, pobrać określone badanie lub serię, przeprowadzić inferencję i zwrócić obiekt pochodny do środowiska obrazowania. Ta opcjonalna droga nie zastępuje zwykłego przepływu pracy. Dodaje kolejny zbiór przekazań dotyczących tożsamości, transportu, czasu i pochodzenia, które trzeba uczynić jawnymi.

Kolejne pytanie dotyczy tego, jak obiekty obrazowe rzeczywiście przemieszczają się między tymi funkcjami. Klasyczna komunikacja sieciowa DICOM używa asocjacji DIMSE, a nie żądań HTTP, a jej model myślowy wyjaśnia wiele pozornie zagadkowych awarii.